لبانت طعم خون مي دهد

دستانت رنگ خون نشان دارد

چشمانت خون را طلب دارد

مرا چه خواهي؟

دختري بي گريز از ريختن

حيا،آبرو،خون

از من چه ماند؟

فقط خون

خوني كه زندگاني هدف چرخش آن را دارد.

مرا چه مي خواهي؟

خون؟!

خونم را بچش

بلكه زندگي را براي خود جاودانه كني!

باز هم تنهایم

عاقبت تنهاییم

من و خاطراتم

من در غرق خاطراتت

داستانی غمگین حکایتی اسف بار

لابه لای گلبرگهای پر پر

شاخه ای خمیده برگی خشکیده

قطراتی شور بر روی نوشته ها بزرگ نمایی میکند

قطرات شور آب لبخندی تلخ را در خود جلوه می کند

دلی شکسته را در ژرف نگاه

احساسی خدشه دار را در کنج اتاق

باز هم تنهایم،در تابوت سیاه

من کشته شدم در جنگ دیوانگان

جام شرابش را آرام بر روی میز غلتاند

خون قرمز رنگ جام دستانش را رنگی کرده بود

بوسه ای بر جام شرابش زد و سپس انگشتانش را مکید

نگاه تیز و تندش بدنم را می لرزاند،دلم گنجشکی بود در دستان او

فریبانه مو هایم را کنار زد و بوسه ای داغ لبانم را گشود

چه فریبانه نوازشم میکرد...

پرسیدم:دوستم داری؟

گفت چه زیبا و دلفریب شدی امشب

گفتم:دوستت دارم

گفتا:لبهایت چه هوس انگیز هستند

گریان التماسش کردم،گفتم با من باش برای همیشه،ترکم مکن

بگفتا:امشب هرگز ترکت نخواهم کرد

 تو که هستی؟ تو چند کسی؟کدام را باور کنم؟

دستانم را میگیری، نوازشم میکنی

باز می گویی برو!

آهنگ ها مرا به ماندن

حرف هایت مرا به رفتن مکحکوم می کنند

چشمهایت به ماندن

لب هایت به رفتن

به من بگو تو که هستی؟ تو چند کسی؟

به من بگو که چندین کس را چگونه یک جواب کنم؟

تو توانی!آنچه را که من هرگز نتوانم

ترک گفتن، ترک عشق، ترک من، شاید ترک یک هوس

تو توانستی،آنچه را که من هرگز نتوانستم

دروغ،بازیچه کردن،فریب دادن

تو قادر بر آنی که من بر آن نیستم

خود پرستی،بیهوده پرستی

من توانم ، آنچه که تو هرگز نتوانی

خود بودن و ماندن از خود پرستی

تقدیر این بود ...

توانستن آنچه را که هرگز نباید،

پرستشت، التماست.

من نمی توانم هرگز، کاری را که بایستی

ترک گفتنت را...

تو میتوانی،پس ترکم کن

روزی که تو را دیدم دلم لرزید

روزی که نگاهم در چشمانت خیره شد،چشمان من گریست

روزی که دستم را گرفتی دستان یخ زده من لرزیدند

روزی که دل به تو باختم آسمان گریست

روزی که به بستر گرم و آغوش تو پناه بردم تو مرا بی حیا خواندی

فردای روزی تو مرا بی حیا خواندی من دگر نبودم

روزی که من نبودم،زمین مرا به آغوش خود فرا خوانده بود

و من با لباسی سفید در بستر سرد و آغوش خاک بودم.

دختر انگور